Van trauma naar rijbewijs: Eline vertelt haar verhaal

Dat het halen van een rijbewijs niet vanzelfsprekend is, is een feit. Rijangst, faalangst of een traumatische ervaring kunnen een enorme drempel vormen om achter het stuur te kruipen. Dat een gebeurtenis uit het verleden je niet hoeft te belemmeren, bewijst Eline. Na een traumatisch auto-ongeluk slaagde zij met hulp van een coach en onze rijinstructeur René met vlag en wimpel voor het B-rijbewijs. Lees hier haar bijzondere verhaal.

Mijn coach Paul Weyling heeft mij geholpen bij het starten van mijn rijlessen. Hij hielp mij met therapie waardoor ik mijn ongeluk alsnog kon verwerken en weer aan rijlessen durfde te beginnen. Daardoor kon ik nu zonder zorgen langs de plek van het ongeluk rijden.

Vervolgens kwam ik in contact met Marco van Veen die bij DON Opleidingen werkt. “Toen Eline mij sprak over haar rij-angst had ik enkele weken eerder met Paul Weyling gesproken over zijn mogelijkheden met mensen met een angststoornis. Ik ben blij dat ik ze met elkaar in contact heb gebracht, er is immers iets heel moois uit gekomen”, aldus Van Veen. Hij zocht vervolgens contact met rijinstructeur René Aarnoutse om mij een goede start te geven. Uiteindelijk heb ik zelf op 8 september 2020 naar DON gebeld voor een afspraak.

Stap voor stap
Op 9 september was het zover. Ik ging in de kantine zitten waar René een paar minuutjes later kwam aanlopen. We startten een gesprek over hoe we de lessen gingen aanpakken. We begonnen met wat stuurtechnieken op het terrein, maar al snel vroeg René of ik een stapje verder wilde. De spanning was al helemaal weg en ik stemde hiermee in. We gingen de weg op richting een rustige woonwijk om daar wat te oefenen. René legde veel uit, zodat ik beter begrijp waarom iets gaat zoals het gaat.

Zelf rijinstructrice worden
Langzaamaan ging ik zelf de koppeling bedienen en ook dat voelde heel goed. Overigens heb ik nog een leuk gesprek gehad in de auto over rijinstructeur worden. Hij vindt dat auto rijden echt wat voor mij is en vroeg daarom of ik zelf geen rijinstructrice wil worden. Stiekem vind ik dat heel leuk om te horen.

Terug op de rijschool hadden we een evaluatiegesprek en vertelde Rene dat hij eigenlijk niet had gedacht al zover met mij te zijn op dit moment. “Eline had heel makkelijk iedere les de telefoon kunnen pakken en zeggen: René ik rij vandaag even niet. Dit heeft ze nooit gedaan”, aldus René.

Ik had zelf ook niet gedacht dat ik zoveel stappen maakte in zo’n korte tijd. Het voelde enorm goed en rustig om weer in de auto zelf achter het stuur te zitten en ik kan niet wachten tot de volgende keer.

8 november 2021
De dag van het examen. Een gezonde spanning ging door mijn hele lichaam. Ik kwam aan op de rijschool waar ik nog even in de kantine ging zitten. Op dezelfde plek als waar ik ooit mijn eerste les begon, maar wat een verschil. Ik had zin in het examen, want ik voelde dat ik er nu echt klaar voor was.

Het examen
Ik reed met aanwijzingen van Rene naar het CBR, deed nog wat bijzondere verrichtingen en toen was het echt zover. De examinator kwam naar ons lopen en stelde zich voor. De spanning gleed gelijk van mij af, want ik merkte dat het een ontzettend spontane man was. Dat soort mensen geven mij gelijk een veel fijner gevoel. Ik stapte in met het idee: ‘ik ga deze meneer van A naar B brengen’, zonder er echt bij stil te staan dat het een examen was.

Een cadeautje voor mijzelf
De rit ging ontzettend goed en het gesprek met de examinator was erg gezellig. Terug bij het CBR stapte ik uit met een goed gevoel. Dit gevoel werd bevestigd met een boks en knikje van de examinator. Ik was geslaagd! Ik bedankte de examinator voor deze fijne rit en het goede gevoel dat ik hieraan overhield. Dat ik voor mijzelf deze angst overwonnen heb was al zoveel waard, dat het rijbewijs nu echt als een cadeautje voor mezelf voelt.

Slagen doen we samen
Nu ga ik zelf veel veilige kilometers maken, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik René waarschijnlijk nog hoor praten als ik later op een rotonde, afslag, kruispunt, stoplicht of een in-/uitvoegstrook rijd. Het is bizar hoe snel de tijd is gegaan en hoe megaleuk dit avontuur was. Ik kijk echt met een grote glimlach en veel trots terug op waar ik ben begonnen en waar ik nu sta. Ik ben blij dat ik dit niet in mijn eentje hoefde te doen. De slogan van DON is ‘Slagen doen we samen’ en dit voelt ook daadwerkelijk zo. ❤️